10. Bölüm: Papatya Kokusu ve Gerçek Sessizlik (Final)"

"... Biz sadece birbirimizin sessizliğini duyduk."Genç kız, kameraların patlayan flaşları ve Hakan'ın elini sımsıkı tutan sıcaklığı arasında gözlerini hafifçe kırptı. Flaşların ışığı bir anda çok fazla parıldadı, etraftaki muhabirlerin sesleri yavaşça boğuklaştı ve dağ rüzgarının uğultusu her şeyi yutmaya başladı. Hakan’ın elinin sıcaklığı parmaklarının arasından bir sis gibi kayıp gitti.Kız, derin bir nefes alarak aniden gözlerini açtı.Etrafta ne kameralar vardı ne muhabirler, ne de kapının önünde duran o lüks siyah araba... Kulaklarında uğuldayan tek şey, Toroslar'ın o her zamanki gece rüzgarıydı. Başını yavaşça masadan kaldırdı. Odasındaki gaz lambasının ışığı hafifçe titriyordu. Telefonunun ekranı karanlıktı, masanın üzerinde ise internet sitesine yarım bıraktığı o film gibi hikayenin açık sayfası duruyordu.Genç kız, kalbinin göğüs kafesini döven deli gibi atışıyla donakaldı. Her şey... Hakan'ın sahneyi durdurması, o gizemli mesajı görmesi, tamamen ayık ve düzgün bir şekilde kapısına dayanması, babasının karşısında dik durup rızasını istemesi ve o el ele tutuştukları asil an... Hepsi sadece bir hayaldi. İçindeki o devasa yalnızlığın ve Hakan’a duyduğu o mistik bağın ona oynadığı muazzam bir oyundu.Gözlerinden süzülen bir damla yaş, masanın üzerindeki o kurumuş papatya yaprağının üzerine düştü. "Demek hepsi bir rüyaydı..." diye mırıldandı sessizce. İçinde hem büyük bir hüzün hem de garip bir hafiflik vardı. Belki Hakan hiçbir zaman bu dağ köyüne gelmeyecekti, belki hayat şartları ve o gürültülü modern dünya bu imkansızlığı hiçbir zaman aşamayacaktı. Ama kız, rüyasında bile olsa o görünmez köprüden yürümüş, o asil duruşu yaşamıştı.Telefonunu eline aldı. Takvime baktı. Saat gece yarısını çoktan geçmiş, tarih 15 Ağustos olmuştu.Eski radyosunun düğmesini yavaşça çevirdi. Cızırtıların arasından, Hakan'ın tüm Türkiye'nin dilinde olan o meşhur şarkısı yükseldi: "Kayıp Kalp".Genç kız hafifçe gülümsedi. Pencereden dışarıya, karanlık dağlara doğru bakarak mırıldandı: "Doğum günün kutlu olsun, kayıp kalp. Sen beni hiç bilmesen de, ben senin sessizliğini buralardan duymaya devam edeceğim."Kız, klavyeye dokundu ve internet sitesindeki o yarım bıraktığı hikayenin altına son satırını ekleyip sayfayı sonsuza dek kapattı:"En güzel hikayeler, sadece rüyalarda gerçeğe dönüşenlerdir. Çünkü orada ne magazinin gürültüsü vardır, ne de insanların ne diyeceği korkusu... Sadece iki ruhun mutlak sessizliği kalır."

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

UZAK İHTİMALİN SAF VEVASI

Resim
Milyonların ezberlediği o şarkılar, bazen bir dağ köyünün tahta pencereli evinde tek bir kalbin sessiz duasına karışır. Biri binlerin gözü önünde, projektörlerin altında yaşar; diğeri toprağın kokusuyla, kimselerin bilmediği bir sabırla bekler. Aralarındaki mesafe sadece kilometreler değil, iki ayrı evrendir. Ama bazı hikâyeler vardır ki, imkansızın ortasında bile o saf vefayı fısıldar..." İstanbul'un devasa bir konser salonunda yer yerinden oynuyordu. Bas biterken havada uçuşan konfetiler, binlerce insanın bir ağızdan haykırdığı nakaratlar ve sahnenin merkezinde duran adam... Hakan, elindeki mikrofona doğru eğilmiş, her konserinde olduğu gibi kalabalığın enerjisiyle adeta devleşiyordu. Dışarıdan bakan biri için bu hayat, kusursuz bir parıltıdan ibaretti.
Devamı

"2. Bölüm: Frekansların Ötesinde"

hareketli introsuna girmek üzereyken, Hakan aniden elini kaldırıp müziği durdurdu.Sahnede devleşen adam gitmiş, yerine kalabalıklar içinde yapayalnız kalmış o çocuk gelmişti. Stadyuma derin bir sessizlik çöktü. Binlerce insan merakla birbirine bakarken, Hakan mikrofona doğru eğildi. Sesi, her zamanki sahne tonundan uzak, olabildiğince yalın ve fısıltı gibi çıktı:"Bazen..." dedi, duraksadı. Gözlerini stadyumun en karanlık, en uzak noktasına dikti. "Bazen bu mahşerin tam ortasında, o kadar çok gürültü olur ki... İnsan sadece bir kişinin sessizliğini duymak ister. Ve yemin ederim, bu gece o sessizlik tam şurada, kalbimin üzerinde yankılanıyor. Bu şarkı, beni kilometrelerce uzaktan duyan ama burada olmayan o tek bir ruh için."Gitaristine döndü, planlanan listeyi tamamen iptal eden o işareti verdi. Sadece akustik bir gitar eşliğinde, ruhunun en derininden gelen, hiç yayınlamadığı o eski besteyi mırıldanmaya başladı.Aynı dakikalarda, Toroslar’ın eteklerindeki o ahşap evde...
Devamı

1. Bölüm: Kulisteki Sessizlik ve Dağ Rüzgarı

Lüks arabalar, stadyum dolduran kalabalıklar, neon ışıklar... Ama o kalabalığın gürültüsü sustuğunda, kulis odasındaki o ağır sessizlik Hakan'ın omuzlarına biniyordu. Ne kadar çok insan onu tanırsa tanısın, ruhunun bir köşesi hep eksikti. Sanki bu devasa kalabalık, onun yalnızlığını sadece daha çok yüzüne vuruyordu.Kilometrelerce uzakta, Torosların eteklerinde kurulmuş o sakin köyde ise zaman bambaşka akıyordu. Şehrin gürültüsünden bihaber, dağların arasına saklanmış o evde, pencerenin önünde duran genç bir kız dışarıdaki sessiz geceye bakıyordu. Uzaktaki o büyük şehirlerin ışıkları bu dağlardan görünmezdi belki ama o, o şehirde bir adamın kalbinin yorulduğunu, ruhunun sesini hissedebiliyordu.Elindeki eskimiş deftere ve kuruttuğu papatyaya dokundu. Ne tanışmışlıkları vardı ne de yollarının kesişme ihtimali... Ortada sadece ekranlardan süzülüp gelen bir ses, bir de kalpten kalbe kurulan gizli bir köprü vardı.Hakan sahnede gözlerini kapatıp derin bir nefes aldığında, o dağ köyündeki ...
Devamı