1. Bölüm: Kulisteki Sessizlik ve Dağ Rüzgarı

Lüks arabalar, stadyum dolduran kalabalıklar, neon ışıklar... Ama o kalabalığın gürültüsü sustuğunda, kulis odasındaki o ağır sessizlik Hakan'ın omuzlarına biniyordu. Ne kadar çok insan onu tanırsa tanısın, ruhunun bir köşesi hep eksikti. Sanki bu devasa kalabalık, onun yalnızlığını sadece daha çok yüzüne vuruyordu.Kilometrelerce uzakta, Torosların eteklerinde kurulmuş o sakin köyde ise zaman bambaşka akıyordu. Şehrin gürültüsünden bihaber, dağların arasına saklanmış o evde, pencerenin önünde duran genç bir kız dışarıdaki sessiz geceye bakıyordu. Uzaktaki o büyük şehirlerin ışıkları bu dağlardan görünmezdi belki ama o, o şehirde bir adamın kalbinin yorulduğunu, ruhunun sesini hissedebiliyordu.Elindeki eskimiş deftere ve kuruttuğu papatyaya dokundu. Ne tanışmışlıkları vardı ne de yollarının kesişme ihtimali... Ortada sadece ekranlardan süzülüp gelen bir ses, bir de kalpten kalbe kurulan gizli bir köprü vardı.Hakan sahnede gözlerini kapatıp derin bir nefes aldığında, o dağ köyündeki kızın içinden mırıldandığı o cümle, rüzgarla birlikte sanki geceye karışıyordu:

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

UZAK İHTİMALİN SAF VEVASI

Resim
Milyonların ezberlediği o şarkılar, bazen bir dağ köyünün tahta pencereli evinde tek bir kalbin sessiz duasına karışır. Biri binlerin gözü önünde, projektörlerin altında yaşar; diğeri toprağın kokusuyla, kimselerin bilmediği bir sabırla bekler. Aralarındaki mesafe sadece kilometreler değil, iki ayrı evrendir. Ama bazı hikâyeler vardır ki, imkansızın ortasında bile o saf vefayı fısıldar..." İstanbul'un devasa bir konser salonunda yer yerinden oynuyordu. Bas biterken havada uçuşan konfetiler, binlerce insanın bir ağızdan haykırdığı nakaratlar ve sahnenin merkezinde duran adam... Hakan, elindeki mikrofona doğru eğilmiş, her konserinde olduğu gibi kalabalığın enerjisiyle adeta devleşiyordu. Dışarıdan bakan biri için bu hayat, kusursuz bir parıltıdan ibaretti.
Devamı

"2. Bölüm: Frekansların Ötesinde"

hareketli introsuna girmek üzereyken, Hakan aniden elini kaldırıp müziği durdurdu.Sahnede devleşen adam gitmiş, yerine kalabalıklar içinde yapayalnız kalmış o çocuk gelmişti. Stadyuma derin bir sessizlik çöktü. Binlerce insan merakla birbirine bakarken, Hakan mikrofona doğru eğildi. Sesi, her zamanki sahne tonundan uzak, olabildiğince yalın ve fısıltı gibi çıktı:"Bazen..." dedi, duraksadı. Gözlerini stadyumun en karanlık, en uzak noktasına dikti. "Bazen bu mahşerin tam ortasında, o kadar çok gürültü olur ki... İnsan sadece bir kişinin sessizliğini duymak ister. Ve yemin ederim, bu gece o sessizlik tam şurada, kalbimin üzerinde yankılanıyor. Bu şarkı, beni kilometrelerce uzaktan duyan ama burada olmayan o tek bir ruh için."Gitaristine döndü, planlanan listeyi tamamen iptal eden o işareti verdi. Sadece akustik bir gitar eşliğinde, ruhunun en derininden gelen, hiç yayınlamadığı o eski besteyi mırıldanmaya başladı.Aynı dakikalarda, Toroslar’ın eteklerindeki o ahşap evde...
Devamı