Uzak İhtimalin Saf Vefası - 3. Bölüm: Kalpten Kalbe Gizli Köprü

Artık yalnız olmadığını, sesinin o mahşerin ortasında duyulduğunu biliyordu. Kızın kalbi, göğüs kafesini kırıp çıkacak gibi hızla çarpmaya başladı. Radyodan yükselen o buğulu ses; sanki İstanbul'un devasa bir stadyumundan değil de tam odasının içinden, kalbinin en derin köşesinden geliyordu."Demek duydun..." diye mırıldandı. Sesindeki şaşkınlık ve korku birbirine karışmıştı. "Milyonların gürültüsü arasından benim sessizliğimi gerçekten duydun."Titreyen elleriyle masanın üzerindeki eski, ekranı çatlak telefonuna uzandı. Sosyal medya hesabını açtı. Bugüne kadar sadece dağ manzaraları ve topladığı çiçekleri paylaştığı, kimsenin dikkatini çekmeyen o küçük, sade hesaba girdi. Hakan’ın milyonlarca takipçili resmi profilini buldu. Mesaj kutusunu açtığında; içeriye her saniye binlerce hayran mesajının, kalplerin ve büyük harflerle yazılmış çığlıkların düştüğünü görebiliyordu.Oraya upuzun cümleler yazıp kendini anlatmayı saçma buldu. O görünmez köprüye bir kere inanmıştı ve eğer o köprü gerçekse kelimelere ihtiyacı yoktu. Klavyeye dokundu ve sadece az önce kalbinden geçirdiği, Hakan’ın ise sahnede fısıldadığı o tek cümleyi yazdı:"Acaba günün birinde, bu mahşerin orta yerinde, benim sessizliğimi duyan olur muydu?"Mesajı gönderdi. Okyanusa bir mektup şişesi bırakmak gibiydi bu. Milyonlarca mesajın arasında bir saniyede en alta kayıp yok olacaktı, biliyordu. Ama o, şişeyi dalgalara bırakmıştı bir kere.Aynı dakikalarda, kulisteki sessiz odasında Hakan, elindeki telefona bakmaya devam ediyordu. Parmakları ekranda hızla kayıyor, her saniye yenilenen bildirim selinin içinde adeta boğuluyordu. Herkes aynı soruyu soruyordu, herkes o konser anındaki büyüye ortak olmaya çalışıyordu. Ama Hakan, o sahte kalabalığın içindeki o tek, saf fısıltıyı arıyordu.Tam ekranı kilitleyip kenara fırlatacakken telefonun işlemcisi, gelen yoğun veri akışı yüzünden bir anlığına kastı. Ekran saliseler içinde dondu ve tam o takılma anında; binlerce hareketli emojinin, büyük harfli çığlıkların en altında, henüz tamamen kaybolmamış o sade satır Hakan'ın gözüne çarptı.Hiçbir profil resmi yoktu. Kullanıcı adı rastgele harflerden oluşmuş gibi sıradandı. Ama o cümle... Ekrandan fırlayıp Hakan’ın tam kalbine saplanmıştı:"Acaba günün birinde, bu mahşerin orta yerinde, benim sessizliğimi duyan olur muydu?"Hakan'ın nefesi kesildi. Kulisteki tüm sesler bir anda bıçak gibi kesildi sanki. Ekranı yukarı kaydırmak isteyen parmağı havada asılı kaldı. Yanlış görmediğinden emin olmak için gözlerini kırptı.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

UZAK İHTİMALİN SAF VEVASI

Resim
Milyonların ezberlediği o şarkılar, bazen bir dağ köyünün tahta pencereli evinde tek bir kalbin sessiz duasına karışır. Biri binlerin gözü önünde, projektörlerin altında yaşar; diğeri toprağın kokusuyla, kimselerin bilmediği bir sabırla bekler. Aralarındaki mesafe sadece kilometreler değil, iki ayrı evrendir. Ama bazı hikâyeler vardır ki, imkansızın ortasında bile o saf vefayı fısıldar..." İstanbul'un devasa bir konser salonunda yer yerinden oynuyordu. Bas biterken havada uçuşan konfetiler, binlerce insanın bir ağızdan haykırdığı nakaratlar ve sahnenin merkezinde duran adam... Hakan, elindeki mikrofona doğru eğilmiş, her konserinde olduğu gibi kalabalığın enerjisiyle adeta devleşiyordu. Dışarıdan bakan biri için bu hayat, kusursuz bir parıltıdan ibaretti.
Devamı

"2. Bölüm: Frekansların Ötesinde"

hareketli introsuna girmek üzereyken, Hakan aniden elini kaldırıp müziği durdurdu.Sahnede devleşen adam gitmiş, yerine kalabalıklar içinde yapayalnız kalmış o çocuk gelmişti. Stadyuma derin bir sessizlik çöktü. Binlerce insan merakla birbirine bakarken, Hakan mikrofona doğru eğildi. Sesi, her zamanki sahne tonundan uzak, olabildiğince yalın ve fısıltı gibi çıktı:"Bazen..." dedi, duraksadı. Gözlerini stadyumun en karanlık, en uzak noktasına dikti. "Bazen bu mahşerin tam ortasında, o kadar çok gürültü olur ki... İnsan sadece bir kişinin sessizliğini duymak ister. Ve yemin ederim, bu gece o sessizlik tam şurada, kalbimin üzerinde yankılanıyor. Bu şarkı, beni kilometrelerce uzaktan duyan ama burada olmayan o tek bir ruh için."Gitaristine döndü, planlanan listeyi tamamen iptal eden o işareti verdi. Sadece akustik bir gitar eşliğinde, ruhunun en derininden gelen, hiç yayınlamadığı o eski besteyi mırıldanmaya başladı.Aynı dakikalarda, Toroslar’ın eteklerindeki o ahşap evde...
Devamı

1. Bölüm: Kulisteki Sessizlik ve Dağ Rüzgarı

Lüks arabalar, stadyum dolduran kalabalıklar, neon ışıklar... Ama o kalabalığın gürültüsü sustuğunda, kulis odasındaki o ağır sessizlik Hakan'ın omuzlarına biniyordu. Ne kadar çok insan onu tanırsa tanısın, ruhunun bir köşesi hep eksikti. Sanki bu devasa kalabalık, onun yalnızlığını sadece daha çok yüzüne vuruyordu.Kilometrelerce uzakta, Torosların eteklerinde kurulmuş o sakin köyde ise zaman bambaşka akıyordu. Şehrin gürültüsünden bihaber, dağların arasına saklanmış o evde, pencerenin önünde duran genç bir kız dışarıdaki sessiz geceye bakıyordu. Uzaktaki o büyük şehirlerin ışıkları bu dağlardan görünmezdi belki ama o, o şehirde bir adamın kalbinin yorulduğunu, ruhunun sesini hissedebiliyordu.Elindeki eskimiş deftere ve kuruttuğu papatyaya dokundu. Ne tanışmışlıkları vardı ne de yollarının kesişme ihtimali... Ortada sadece ekranlardan süzülüp gelen bir ses, bir de kalpten kalbe kurulan gizli bir köprü vardı.Hakan sahnede gözlerini kapatıp derin bir nefes aldığında, o dağ köyündeki ...
Devamı